आत्मा—परमात्माको कथा साँचो हो यदि भने,
वा मानिसको अदृश्य जह्रा प्रकृतीमै गाडिएको हुन्छ ठान्छौ भने,
अब उप्रान्त मेरा सत्यहरू चराहरूले गाउनेछ, माटाहरूले उमार्नेछ,
सत्य यदि हुन्छ मान्छौ भने ।
भेडा मानिस हुन सक्तैन, मानिस देवता नभई रहन सक्तैन,
लुगा त सबैले लगाएकै हुन्छन्, हैन र ?
तर नाङ्गै जन्मिएको पशूलाई कपडा लगाइदिँदैमा कदापी मानिस बन्दैन,
लगाएको कपडा फुकाली नाङ्गिदैमा पनि मानिस देवता बन्दै बन्दैन,
तर तिम्रा देवताहरू सधैँ किन अर्धनग्न नै हुन्छन् ?
मेरा सवालहरू
मैले मसँगै चितामा लगिजाने प्रण गरेको छु,
मेरा सवालहरू मैले तिम्रै देवताहरूसँग गर्नेछु
त्यसैले तिमीले अब मलाई भेट्न नआए पनि हुनेछ
तिमीसँग बातचित मैले त्यो उदाउँदो सूर्य भएर गरेको छुु,
फेरि एकपल्ट तिमीसँग बातचित म त्यो अस्ताउँदो सूर्य भएर पनि गर्नेछु
तिमीले अब मलाई भेट्न नआए पनि हुनेछ ।
हाम्रा भलाकुसारीहरूमा मैले
हामीले मानिस बन्नैपर्ने आवश्यकता पटक पटक प्रकट गरेको छु,
पशू नै हामी रहिरहदाँ हुँदैन भन्ने तिम्रो शङ्का धेरै धेरै सुनेको छु,
समानता सम्भव हुँदो नै रहेनछ !
वृक्ष रोप्नेले छहारीको आशा गरेको हँदैन,
छहारी ताप्ने बानी परेकाले वृक्ष रोप्दै हिँड्दैन ।
कसैले नरोप्दैमा वृक्ष हुँदै हुँदैन भन्ने पनि होइन,
हामी पनि ए–एउटा वृक्ष रोपौँ, मेरो मनसाय यत्ति थियो,
किनकी एक्लैले रोपेको वृक्षबाट वन बन्दैन,
वन नभई वनवास सम्भव हुँदैन
वनवास नभई तिम्रा राम सम्भव हुँदैनन्,
तिम्रा बुद्ध सम्भव हुँदैनन् ।
समय सापेक्ष हुन्छ, सत्य पनि,
यति मानिसकेका छौ,
अब संसार पनि सापेक्ष छ, तिमीलाई मान्नै कर लाग्नेछ ।
तसर्थ, एउटै संसारमा हामी कहाँ बाँच्दा रहेछौँ र ?
आँखाले कैद गर्ने भूगोलको तस्वीर मात्र संसार होइन,
यदि त्यसो हो भने पनि संसार झनै सापेक्ष हुनेछ,
मेरो संसार तिम्रो भन्दा धेरै फरक रहेछ
त्यसैले तिमीले अब मलाई भेट्न नआए पनि हुनेछ ।
No comments:
Post a Comment